Czasopismo

Dwójnasób Izraela

Sugeruje się, że okres historii Izraela od śmierci Jakuba do śmierci Chrystusa nie był okresem łaski dla tego ludu, że początkiem był okres ucisku w Egipcie. Stąd też pojawiła się sugestia, że nasze ujęcie tematu w Millennial Dawn [Wykł. Pisma Św.], tom II, rozdz. VII jest tym samym osłabione.

Nasi czytelnicy powinni być uważni. Nie należy pochopnie wierzyć we wszystko, co inni twierdzą. Pamiętajcie, że niektórzy dobrzy ludzie pochopnie wyciągają wnioski, a inni, już nie tak dobrzy, nie wahają się przekręcać naszych słów na ten temat, podobnie jak przekręcają słowa Pisma Świętego na temat doktryny o okupie. Czynią to z tego samego powodu – żeby mogli podtrzymać swoją teorię. Umiłowani, nie wierzcie każdemu duchowi, nawet jeśli mówi: „Panie, Panie”, ale badajcie duchy (nauki), czy są z Boga.

Zwróćcie uwagę, że w zagadnieniu, które teraz rozważamy, nigdy nie twierdziliśmy, że tamten okres historii Izraela – od śmierci Jakuba do śmierci naszego Pana – był okresem wielkiego światowego dobrobytu dla Izraela. Również Pismo Święte tak tego nie ujmuje. Był to jednak okres łaski, bo zawsze jest łaską znajdowanie się pod Boskim kierownictwem i nadzorem. Czyż chrześcijanin nie nauczył się, że Boża troska jest błogosławiona, nawet jeśli ta troska jest okazywana dla naszego napomnienia i karcenia lub w dyscyplinie i doświadczeniach, które prowadzą nas do pokorniejszego, bliższego chodzenia z Bogiem, do stanu, w którym możemy lepiej cieszyć się obecnymi przywilejami i wzrostem w łasce? Tak też było z Izraelem w wymienionym okresie. Mieli szczególną łaskę w tym sensie, że Bóg ich prowadził jako naród przez różnorodne doświadczenia, aby ich zdyscyplinować i udzielić im lekcji pokory. Doświadczenie to było dla nich jak najbardziej korzystne, ponieważ pasowało do stanowiska, na które Bóg ich powołał jako lud, zgodnie z obietnicą daną Abrahamowi, że jego potomstwo ma błogosławić wszystkie narody. Ich karanie było nieodzowne jako przygotowanie do tej pracy błogosławieństwa, tak jak to Bóg zamierzył. I dlatego częścią ich łaski było doświadczenie właśnie tego karania, przez które przeszli.

Oby też nigdy nie zostało zapomniane, że chociaż Izrael jako naród nie skorzystał w pełni z tych kar i w konsekwencji nie był gotowy na główne błogosławieństwo, gdy nadszedł na nie Boży czas, i ostatecznie został odrzucony jako naród aż do momentu zakończenia wyboru klasy Królestwa ze wszystkich narodów, jednak ten okres dyscyplinującej łaski nie był bezowocny – wyłonił bowiem „resztę” Izraela (Rzym. 9:27), przygotowaną, pouczoną i przystosowaną do przyjmowania i przekazywania światu dobrej nowiny Nowego Przymierza, zapieczętowanego krwią Chrystusa. W tym też okresie karcącej łaski, przez cały czas jego trwania, rozwijały się szlachetne postacie, „których świat nie był godny” (Hebr. 11:38), którzy jeszcze zajmą zaszczytne stanowiska jako wodzowie wśród ludzi pod panowaniem Królestwa, gdy zostanie w pełni ukonstytuowane i gdy rozpoczną się czasy restytucji.

Mając to wszystko na uwadze, przypomnijcie sobie nasze oświadczenia i świadectwa Pisma Świętego na temat dwójnasobu Izraela. Jego pierwszą częścią, od początku narodu po śmierci Jakuba aż do odrzucenia narodu po śmierci Chrystusa, był okres 1845 lat oczekiwania na obiecane królestwo, podczas którego doświadczali Boskiej łaski i nadzoru (karania itp.) i że kiedy następnie odrzucili i ukrzyżowali Odkupiciela, zostali skazani na „dwójnasób” lub powtórzenie tego długiego okresu oczekiwania – podczas którego Bóg nie okazywał im łaski, nie przejawiał zainteresowania nimi. Każdy inteligentny i pobożny Żyd jest w stanie rozpoznać wypełnienie się tych przepowiedni proroków (Zach. 9:12; Jer. 16:18; Izaj. 40:2).

Zwróćcie też uwagę na tak wyraźnie zaznaczony fakt – że tam, gdzie ich dwójnasób oczekiwania na królestwo wygasł, nadeszło królestwo – w 1878 roku, czego, jak sądzimy, jasno dowodzi na podstawie Pisma Świętego MILLENNIAL DAWN, tom II.

Zion’s Watch Tower, kwiecień 1890, R-1201

Petach Tikwa, Founders’ Square (fot. Małgorzata Kubic)
Petach Tikwa, Founders’ Square, fot. Małgorzata Kubic

W 1878 grupa religijnych pionierów z Jerozolimy podjęła inicjatywę założenia pierwszej nowożytnej żydowskiej osady rolniczej w Palestynie. Pomysłodawcami byli rabini Joel-Mosze Salomon, Dawid Gutmann i Jeszua Stampfer. Pionierzy planowali zakupić ziemię w dolinie Akor, położonej w pobliżu miasta Jerycho. Nazwa nowej osady miała nawiązywać do biblijnego wersetu z Księgi Ozeasza 2:17: „Oddam jej znowu winnice, dolinę Akor uczynię bramą nadziei – i będzie Mi tam uległa jak za dni swej młodości, gdy wychodziła z egipskiego kraju”. Okazało się jednak, że władze tureckie zablokowały sprzedaż ziemi Żydom. Niezrażeni tym pionierzy zakupili w 1878 niewielki skrawek ziemi o powierzchni 3,4 km² przy arabskiej wsi Mullabis, w pobliżu źródeł rzeki Jarkon...

(Wikipedia, Petach Tikwa)

Poprzednia strona Następna strona